|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Θόδωρος Ο Θόδωρος μέσα από το έργο του ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την καλλιτεχνική κατηγορία, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει: τη γλυπτική ως είδος, τον καλλιτέχνη και τον θεατή ως ιστορικά υποκείμενα, τα μουσεία και τους θεσμούς ως συμμέτοχους στη δημιουργία νοήματος. Και η καλλιτεχνική του παρουσία είναι σημαντική –όσο και η οφειλή μας απέναντί του-, γιατί ξεπερνά με αυστηρά καλλιτεχνικούς όρους οποιοδήποτε διπολισμό: μορφής και περιεχομένου, φύσης και τεχνικής, αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας, επιτυχίας και αποτυχίας, συντήρησης και προοδευτικότητας, δημιουργίας και αποδόμησης, προσωπικού και πολιτικού. Ο τρόπος με τον οποίο υπερβαίνει τα δίπολα είναι η ίδια η σημασία του έργου του: τα ερωτηματικά συντηρούνται σκοπίμως ως το κρίσιμο και δομικό στοιχείο της δημιουργίας του, αλλά και της πρόσληψής της, ανανεώνοντας διαρκώς τη σχέση μας με την τέχνη και τη ζωή. Οι αντιφάσεις πεπερασμένου και άπειρου, ιερού και καθημερινού, φύσης και πολιτισμού, στο έργο του συναιρούνται, υπερβαίνοντας -με αυστηρά καλλιτεχνικούς όρους, επαναλαμβάνουμε- πολιτικές θεωρίες της αλλοτρίωσης, πολιτικοποίησης της καθημερινότητας κτλ. Στο πλαίσιο αυτό, η προστακτική -μαζί με την απαγόρευση- στο έργο του «Αντιθεαματικά 1974-2009», χάνει τη δεδομένη χρονικότητά της και γίνεται προστακτική εξακολουθητική (πρόσταζε το 1974 και προστάζει και σήμερα και αύριο και ίσως πάντα). Ο όρος διάρκειας, όμως, με τον οποίο μιλά ο Θόδωρος, καλεί, παραδόξως, σε περισσότερη ανησυχία και αγωνία, σε εναργέστερη ετοιμότητα. Η προστακτική του είναι ταυτόχρονα εντολή και δώρο: από την άποψη αυτή δεν λειτουργεί όπως μία συνηθισμένη προστακτική, που επιβάλλει μονοσήμαντα. Περιορίζει φαινομενικά τις δυνατότητές μας, ταυτόχρονα όμως μας υπόσχεται καινούριες. Αυτές, οι νέες δυνατότητες για τις οποίες μας προετοιμάζει, ακούγονται αυστηρές, σχεδόν απειλητικές, και την ίδια στιγμή μυρίζουν ελευθερία. Το περιεχόμενο του ερωτηματολογίου του, που, ως πρακτική είναι μόνο μερικώς ανάλογο του δημοψηφίσματος του Hans Haacke στο ΜΟΜΑ (1970), είναι ενδεικτικό των καλλιτεχνικών στρατηγικών του: ενεργοποιεί πολλαπλά τη διαδικασία νοηματοδότησης, αλλά και απόλαυσης της τέχνης. Από την άλλη, μπορεί και να είναι όλο το έργο μια παγίδα. Τα γράμματα είναι μισοσβησμένα, ενώ, αν τραβήξεις το πανί, αυτόματα η εικόνα θα αλλάξει, ίσως γίνει τοίχος, ξανά λευκό πανί ή κόκκινο. Πάλι, το έργο μπορεί και να είναι ο παράδεισος. Ο Αδάμ κι η Εύα είναι εκεί, το μήλο και το φίδι επίσης. Μπορεί επίσης όλο να είναι ταχυδακτυλουργία. Το πανί μπορεί να μην είναι δυνατό να τραβηχτεί. Ό,τι βλέπεις –κι ό,τι δεν βλέπεις- μπορεί να είναι ήδη όραμα. Δικό σου. Θούλη Μισιρλόγλου Ιστορικός τέχνης  Λήψη βιογραφικού |  Αντι-Θεαματικά |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
