|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Παντελής Χανδρής αρθρωτής [articulator] Αρθρωτές είναι τα όργανα του σώματος που χρησιμοποιούνται για να παραχθούν οι φθόγγοι κατά την ομιλία: τα χείλη, τα δόντια, τα φατνία, ο ουρανίσκος, η υπερώα, η σταφυλή, η γλώσσα, η στοματική και η ρινική κοιλότητα (οι οποίες ονομάζονται και φωνητική κοιλότητα), οι φωνητικές χορδές, η γλωσσίδα, ο λάρυγγας, ο φάρυγγας. Τα όργανα αυτά καθορίζουν τον τόπο άρθρωσης ενός συμφώνου ή φωνήεντος [..]. Διακρίνονται σε ενεργητικούς και παθητικούς αρθρωτές. Ενεργητικοί είναι οι αρθρωτές που -κατά κανόνα- μετακινούνται προς κάποιον παθητικό ή σταθερό αρθρωτή. (link: www.greek-language.gr) Λόγος που πνίγεται, λόγος που δεν εκφέρεται, λόγος που συγκρατείται. Αρθρωτές που σφίγγουν την ανθρώπινη ύπαρξη και ετοιμάζονται να την καταπιούν. Όταν ανοίγουν, μπορούν να τα πούνε όλα, αλλά και τίποτα. Με άπειρες λέξεις και ήχους ή με μια πνιγηρή σιωπή. Από το φιλοσοφικό ‘Λόγο’ του Ηράκλειτου και του Αριστοτέλη και τις σχετικές προσεγγίσεις θεωρητικών, όπως ο Foucault, μέχρι την ίδια την καθημερινή πράξη του 'λέγειν', ο λόγος αποτελει το μέσο, την πράξη και την έννοια που άλλοτε ευνοεί κι άλλοτε υπονομεύει την επικοινωνία. ‘Σπάει κόκκαλα’, μπορεί να ασκεί βία, αλλά και έχει ωθήσει απόλυτα, ίσως και όσο τιποτε άλλο, την εξέλιξη της ανθρώπινης διάνοιας. Το γλυπτό του Παντελή Χανδρή έρχεται να συμπληρώσει ένα σύνολο δουλειάς του γύρω από το λόγο, τη δύναμη ή την αδυναμία εκφοράς του. Διαπραγματεύεται τις αλήθειες και τα ψέματα που εκστομίζονται από τους αρθρωτές, το κύριο όργανο παραγωγής λέξεων και ανταλλαγής εννοιών. Το λευκό γλυπτό σφίγγει στα δόντια του ένα μαύρο ον, που μοιάζει με άθρωπο-μαλάκιο, χωρίς κόκκαλα, χωρίς κεφάλι. Με τη ζεστασιά ή τη σκληρότητά του, το έργο του Χανδρή διαχειρίζεται ακριβώς αυτή τη δύναμη του λόγου και κάθε εκδοχής του . Τα δόντια, ως όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό μέρος του στόματος, αλλά και σύμβολα άμεσης ή έμμεσης πίεσης και βίας, συνθλίβουν τα πάντα. Η γλώσσα, ένα λευκό και στιλπνό σάρκωμα, ο πιο ισχυρός, αλλά και ευαίσθητος μυς του σώματος, συμπληρώνει κι εντείνει την αίσθηση της σύνθλιψης. Τα χείλη (ένα από τα πιο ερωτικά και τρυφερά σημεία του σώματος) είναι ανύπαρκτα, απουσιάζει εντελώς κάθε μαλακή επιφανεία από αυτό το στόμα-‘θύτη’. Αντιθέτως, το μόνο εύπλαστο στοιχείο παραμένει η μαύρη φιγούρα-‘θύμα’, ένα ήδη αποκαμωμένο ον, ακέφαλο, άβουλο και εγκατελειμένο στη δύναμη αυτού του καταλυτικού οργάνου. Αφημένο στον ίδιο το Λόγο, ανήμπορο -όπως και όλη η ανθρωπότητα- να του διαφύγει. Αρετή Λεοπούλου  Λήψη βιογραφικού |  Αρθρωτές |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
