|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Λεωνίδας Παπαδόπουλος Η μεγέθυνση αντικειμένων και μορφών στη ζωγραφική και τη γλυπτική είναι μια κοινή πρακτική, τουλάχιστον από τον 20ο αιώνα και μετά. Τόσο στον Σουρεαλισμό όσο και στην Pop Art, υπήρξαν καλλιτέχνες που παρουσίαζαν υπερμεγέθη καθημερινά αντικείμενα με σκοπό τη δημιουργία ανοίκειας και απόκοσμης ατμόσφαιρας ή απλά κάνοντας ένα άμεσο σχόλιο στη διαφήμιση, την τηλεόραση και τις αφίσες του δρόμου. Η αλλαγή της κλίμακας και του μέτρου μιας μορφής, γνώριμης κατά τα άλλα απ την καθημερινότητα μας, αλλάζει προφανώς και την αντίληψη μας ως προς αυτήν και κατ’ επέκταση διαμορφώνει αναλόγως και τα συναισθήματα μας απέναντί της. Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος με τα γλυπτικά του αντικείμενα και κυρίως με τα μεγάλων διαστάσεων αστυνομικά πηλίκια που συνήθως παρουσιάζει, σε συνδυασμό και με άλλες κατασκευές από λάστιχο, πολυεστέρα και μέταλλο, αλλάζει την κλίμακα σ’ένα γνώριμο «καπέλο», δίνοντας στο συγκεκριμένο σύμβολο της έννομης τάξης και της κρατικής εξουσίας, κυριαρχικές, βίαιες και επικίνδυνες διαστάσεις. Χρησιμοποιεί τα πηλίκια μεμονωμένα, σαν επιμέρους στοιχεία μιας συνολικής εγκατάστασης ή σαν θέσεις σε μια παράσταση ή κρεμασμένα με ιμάντες ή ακόμη τοποθετημένα στον τοίχο με μια μικρή σκάλα που οδηγεί σε αυτά, όπως το έργο της έκθεσης. Μια σπαστή, σιδερένια σκάλα, αυτές που συνήθως χρησιμοποιούν οι εργάτες στις οικοδομές ή και οποιοσδήποτε κάνει μια χειρωνακτική εργασία, μαζεμένη, έτσι ώστε να μην υπάρχει πρόσβαση από κανέναν, οδηγεί σ’ένα αστυνομικό πηλίκιο, αυτή τη φορά όχι μαύρο, όπως τα υπόλοιπα, αλλά σχεδόν άσπρο. Ενώ στις μέχρι τώρα κατασκευές με σκάλες και πηλίκια, η συνολική εικόνα του έργου ήταν αυστηρά καθαρή και τρομακτικά στιλπνή, στο συγκεκριμένο έργο υπάρχει σκόνη και βρωμιά. Η μαύρη σκάλα των προηγούμενων έργων που βρίσκεται ανοικτή μπροστά στον θεατή εδώ αντικαταστάθηκε από μια βρώμικη μεταλλική κλειστή, μαζεμένη. Η σκάλα, ένα σύμβολο του Παραδείσου (;) αλλά ταυτόχρονα μια δυνατή εικόνα της κοινωνικής καταξίωσης και ανόδου, οδηγεί σ’ένα υπερμέγεθες σύμβολο της κρατικής καταστολής, στηλιτεύοντας ο καλλιτέχνης και ειρωνευόμενος τόσο τις κλισέ εικόνες της ίδιας της τέχνης όσο και τα κλισέ σύμβολα της καθημερινής οικογενειακής, αστικής και κρατικής βίας. Θοδωρής Μάρκογλου  Λήψη βιογραφικού |  Άτιτλo |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
