|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Αλίκη Παναγιωτοπούλου Τα στοιχεία-έργα που συνθέτουν το σώμα της έκθεσης («οι ατέρμονες στοές του μελισσιού που είναι ο κόσμος»), τα σχέδια με μολύβι, με τον υπότιτλο Όλα επιτρέπονται στον έρωτα και τον πόλεμο (All is fair in love and war), αλλά και τα ‘σχέδια με μπογιά’ είναι ένα είδος συνειρμικού στοχασμού που διακόπτεται από μια μορφή υπαρξιακού λόξυγκα: Τυχαία όπως οι εμμονές, παραληρηματικά όπως τα απωθημένα, τα σχέδια αυτά γίνονται επεισόδια υπό μια ανάγνωση και παραδρομές υπό μια άλλη. Αφηγούνται περιστατικά κοινοτοπίας, και σχέσεις έλξης και απώθησης κατά μια έννοια και χρησιμεύουν ως μοτίβα συμβιβασμών κατά μια άλλη. Σε αντίθεση (συνέχεια) με την προηγούμενη δουλειά της Αλίκης, σε αυτήν, οι αντιπαραθέσεις, οι ανεπίλυτες συγκρούσεις, έχουν ενσωματωθεί στα έργα σε σημείο που να έχουν γίνει το άφατο κενό, η κρίσιμη μάζα στην οποία σκαλίζονται οι μορφές. Όχι ημιτελείς αλλά ημιφανείς. Το νόημά τους τις τυλίγει «σαν αχλύς, σαν άλως» τον φλοιό, για να θυμηθούμε την Καρδιά του Σκότους και τον Κόνραντ. Νόημα φανερό σαν το κλεμμένο γράμμα, με τον ‘αναξιόπιστο αφηγητή’ να το μετατοπίζει ανεπαίσθητα (στα σχέδια με μολύβι) ή με ωθήσεις τοκετού (στα σχέδια με μπογιά) αποδεχόμενος επιτέλους, και μάλιστα δημόσια, ότι τα πράγματα, οι γραμμές, οι λέξεις, αντιπαρατίθενται έως της μεταστοιχείωσης και όχι της εξόντωσής τους. Κάθε έργο ωστόσο αντιστέκεται μηχανευόμενο μια αποπλάνηση: Η αποπλάνηση του ισχυροτέρου παρωδεί την δαρβινική επιβίωση με έναν υπαινιγμό βαμπιρικό. Το Μάνα και Γιός ανακαλεί αντίστοιχα το επιμεικτικό και αδηφάγο φιλί ενός Klimt. Όλη αυτή η σχεδόν παράφορη εμπλοκή της Αλίκης με τη γλώσσα και ο χαλιναγωγημένος συμβολισμός των εικόνων της φέρει κάτι από τη χάρη της σπλαχνικής εκφοράς της σιωπής (the enunciation of silence) όπως την διατύπωσε ο Paul Virilio παραπέμποντας στον Valery: «Το να μένεις σιωπηλός, να ένα μάθημα για σένα! Ποιά πιό άμεση έννοια της διάρκειας» και μέρος από τον αδυσώπητο χαρακτήρα αυτού που εννοούσε ο Bataille όταν έγραφε για την επιθυμία του Sade να εκφράσει την βία «έτσι ώστε να την μεταβάλει σε εξορθολογισμένη βούληση για βία», να επιβάλει τη διάχυση του ερωτισμού δια της διατάραξης της αλληλουχίας των νοημάτων και να επιβραδύνει την ηδονή ώστε να επιτευχθεί η σύνδεση της βίας με τη συνείδηση «...και η ιδιαζόντως αντιπερισπασμένη σταθερότητα της συνείδησης» να προσθέσει στην απόλαυση «...ένα συναίσθημα διαρκούς κατοχής. ¨Ηδη μέσα σε μια ψευδαισθησιακή προοπτική , η κατοχή γινόταν αιώνια» . Νάντια Αργυροπούλου (απόσπασμα από κείμενο για την έκθεση "The Infinite Chambers of the Beehive that is the World"08/01 - 31/01/2009 στην γκαλερί Αντωνοπούλου) _______________ i Paul Virilio, Silence on Trial, στο Art and Fear, ed. Continuum, 2004, σελ. 69 ii Ζωρζ Μπατάιγ, Ο ερωτισμός, μεταφρ. Κωστής Παπαγιώργης, εκδ. Ίνδικτος, 2001, σελ.286  Λήψη βιογραφικού |  Alpha Males |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
