|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Μπάμπης Βενετόπουλος Έπρεπε να σε σκοτώσω, μπαμπά | Όμως προτού προλάβω είχες πεθάνει | Μαρμάρινος, ένα τσουβάλι μπουκωμένο με Θεό | Άγαλμα στοιχειωμένο με ένα γκρίζο δάχτυλο Μεγάλο σαν φώκια του Φρίσκο* Δυο γυμνοί άνδρες σε ένα συναπάντημα. Αρχικά είναι δυσδιάκριτη και απροσδιόριστη η σχέση μεταξύ τους. Kαθώς το σύμπλεγμά τους ξεδιπλώνεται σταδιακά, κάτι συμβαίνει, κάτι προσμένει να αποκαλυφθεί. Και παρουσιάζεται με τη λογική και τη σημειολογία των διαφημιστικών σποτ προώθησης καταναλωτικών αντικειμένων, που στρέφονται κυκλικά, για να εκτεθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, από κάθε πτυχή και πλευρά. Καθώς η εικόνα κινείται, η σχέση των δύο ανδρών αποκαλύπτεται και συνάμα αποδομείται. Αγκαλιάζονται σαν σύμπλεγμα ρωμαϊκών γλυπτών, στιλπνοί, χάρη στην τεχνολογική τους υφή και υπόσταση, ενώ σταδιακά φανερώνεται περίοπτα η αλήθεια. Η εικόνα αυτή εκθέτει τον εναγκαλισμό ενός πατέρα με το γιο του, απογυμνωμένους κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο γιος σκοτώνει με ένα μαχαίρι τον πατέρα του. Τι μπορεί να συμβολίζει αυτή η πατροκτονία; Ποιον ομφάλιο λώρο επιδιώκει να κόψει; Τι είδους εξουσία είναι αυτή που επιδιώκει να αποτινάξει; Η πατρική φιγούρα είναι μια εξουσία αναπόφευτη, ανυπέρβλητη σχεδόν, που μπορει και να μην ξεπερνιέται ποτέ. Είτε ως ψυχολογική αφορμή είτε ως σύμβολο μιας δεδομένης εξουσίας, αμφισβητείται πολλαπλά. Η σχέση γιου και πατέρα, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου είναι συναισθηματική, οικογενειακή, με δεσμά αναπόδραστα. Ο θάνατος του γονέα λειτουργεί σαν την υπέρτατη απώλεια, αλλά ενδεχομένως και σαν την υπέρτατη απελευθέρωση. Το νέο προσπαθεί να αποτινάξει κάθε σχέση με το παλιό, να ξεπεράσει ό,τι εκπροσωπεί το παρελθόν. Αυτή η φυσική γονική εξουσία, απέναντι στην οποία κάθε 'επανάσταση' παραμένει πάντα υπό αμφισβήτηση, είναι ένα ψυχολογικό και ιδεολογικό μυστήριο που ίσως δε λυθεί ποτέ, τρυφερό κι εξίσου βίαιο. Στο έργο που παρουσιάζει στην έκθεση στήνει κομμάτι κομμάτι ένα εξαντλητικό ψηφιακό παζλ, ένα animation. Οι συγκεκριμένες αναφορές και παραπομπές είναι συχνές στο έργο του Βενετόπουλου, δεν είναι η πρώτη φορά που ανάλογα στοιχεία παρεισφρύουν στα έργα του και διαγράφει κύκλους (αδιέξοδους;) γύρω από θέματα όπως η αναπηρία, ο πόνος, οι οικογενειακές σχέσεις, η απώλεια ως μια λυτρωτική ανατροπή ισορροπιών. Ησύχασε τώρα, μπαμπά* Αρετή Λεοπούλου __________ * Οι στίχοι, που παρατίθενται στο κείμενο αποσπασματικά, είναι από το ποίημα της Silvia Plath “Daddy” (1962)  Λήψη βιογραφικού |  Η Αγκαλιά |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
