|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Κλίτσα Αντωνίου Ενσωματώνοντας το προσωπικό ως πολιτικό: DEMINING της Κλίτσας Αντωνίου Αντώνης Δανός [Λέκτορας στην Ιστορία και Θεωρία της Τέχνης, Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου] “…women are the locus of distinction between private and public…” 1 Η Κλίτσα Αντωνίου έχει για χρόνια εμπλακεί σε μια διαρκή διαδικασία επαναπροσδιορισμού, μορφοποίησης, ανίχνευσης και χαρτογράφησης μιας ατομικής όσο και συλλογικής ταυτότητας, ενός προσωπικού όσο και κοινοτικού τοπίου, ενός ιδιωτικού, αλλά γεννημένου από το κοινό, αρχείου μνήμης. Για την εγκατάσταση Demining, κατασκευάζει έναν εσωτερικό, γνώριμο χώρο – έναν χώρο οικειότητας (και οικιακότητας) – αλλά και ‘εποικισμένο’ από το ανοίκειο, ακόμα και το παράλογο (ά-τοπο). Σε έναν διθέσιο, άσπρο καναπέ, έχουν τοποθετηθεί μεταλλικά δοχεία, γεμάτα με κόκκινο υγρό. Κάθε είκοσι δευτερόλεπτα, τα δοχεία περιστρέφονται για άλλα είκοσι δευτερόλεπτα, εναλλασσόμενα με μια προβολή βίντεο, ίδιας διάρκειας. Η συνεχής διακοπή αποτελεί νύξη για μια βαθύτερη διατάραξη (ή ρήξη). Η προβολή γίνεται στον τοίχο πίσω από τον καναπέ: σε ένα σπιτικό περιβάλλον, παρακολουθούμε μια γυναίκα (της οποίας φαίνονται μόνο τα πόδια από τα γόνατα και κάτω) να πηγαίνει στα διάφορα δωμάτια – ενίοτε επάνω στα έπιπλα – σαν να χρησιμοποιεί ηλεκτρική σκούπα· στην πραγματικότητα κρατάει όργανο ανίχνευσης ναρκών. Ο τίτλος της εγκατάστασης εξερευνά την πολυσημία της λέξης ‘mine’ – δικό μου, αλλά και νάρκη – μηχανισμός καταστροφής. Η πρωταγωνίστρια ‘από-ναρκοθετεί’ [‘de-mining’] το ‘πεδίο’ – ο γνώριμος (οικείος) και οικιακός χώρος μπορεί κάλλιστα να κρύβει παγίδες. Κατά μία έννοια, αποποιείται της ‘κατοχής’ του χώρου, μετατρέποντας τον σε ξένη χώρα, η οποία δεν είναι ‘δική μου’ [‘mine’] πια. Ο χώρος ανήκει ταυτόχρονα στη σφαίρα του γνώριμου όσο και του εξωφρενικού (ή ά-τοπου), ακόμα και του εφιαλτικού, οπτικά διφορούμενος και με μια αίσθηση αποξένωσης . Η αποξένωση, ο εσωτερικός εκτοπισμός, η ένταση μεταξύ κοινότοπης οικιακότητας και [της γυναίκας ως σύμβολο] αισθησιακότητας (τα τροφαντά γυναικεία πόδια, με δικτυωτό, προκλητικό καλσόν, μορφοποιούν αυτή την ένταση) – όλα αυτά αποτελούν αναφορά σε αντίστοιχες αντιθέσεις στον δημόσιο τομέα. Το (θηλυκό) σώμα υφίσταται έτσι, ως το πεδίο αυτών των ‘συγκρούσεων’ – το κόκκινο υγρό υπάρχει ως ζωντανή οντότητα, ως το αίμα του, ως το εσωτερικό του. Είναι το σώμα της τότε, που καθίσταται το σημείο (locus) διάκρισης μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου, μεταξύ, εν τέλει, του προσωπικού και του πολιτικού, όχι όμως πια ως σύνορο των δύο, αλλά ως ταυτόχρονη εν-σωμάτωσή τους. __________ 1. Martha Rosler, από το Martha Rosler και Jane Weinstock, “Interview with Martha Rosler”, October, αρ. 17 (καλοκαίρι, 1981), σελ. 90.  Λήψη βιογραφικού |  Demining |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
