|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Taghizadeh Jinoos Γεννήθηκε το 1971 στην Τεχεράνη. Ζει και εργάζεται στο Ιράν. Γράμματα που ποτέ δεν έγραψα Αποτελούν την οπτική μνήμη ενός έθνους. Καταγράφουν στιγμές νίκης, ότι έχει χτιστεί ή έχει καρποφορήσει. Τιμούν τη μνήμη αυτών που έχουν κριθεί σπουδαίοι ή εκείνων που έχουν καταφέρει σπουδαία πράγματα. Συντηρούν αυτά που έχουμε και όσα πια έχουν χαθεί. Συμβολίζουν όσα με περηφάνια αφήνει πίσω του ένα έθνος, μία γενιά ή ένας ηγεμόνας σε κάποια στιγμή στο χρόνο. Τα γραμματόσημα, αυτά τα μικρά κομμάτια χαρτιού με τις διάτρητες άκρες, αποτελούν την επίσημη μνήμη ενός έθνους. Είναι οι περήφανοι πρεσβευτές της εποχής τους. Από τότε που άρχισα να γράφω -να γράφω επιστολές- στην ηλικία των 7 ετών, δυσκολεύτηκα να βρω γραμματόσημα που να υποδηλώνουν την πραγματικότητα της οποίας είχα υπάρξει μάρτυρας. Την σύγχρονη πραγματικότητα, τη ανεπίσημη σύγχρονη πραγματικότητα, που υποδείκνυε την καταστροφή, την εξόντωση και τον σιωπηλό θάνατο. Η μνήμη μου πάντοτε μου υποδείκνυε την καταστροφή εκείνων που οι πρόγονοι μου προσπαθούσαν να διατηρήσουν, και με παρέπεμπε περισσότερο σε όσα είχαν χαθεί παρά σε όσα είχαμε κερδίσει. Αυτά είναι τα γραμματόσημα που αρμόζουν στους καιρούς που ζούμε, στους φίλους που ζουν μακριά και στα γράμματα που ποτέ δεν έγραψα. Για μένα η καταγεγραμμένη, επίσημη αλήθεια, είναι ο αβοήθητος πάνθηρας ή το ελάφι στα πρόθυρα της εξόντωσης, εξαιτίας της αδιαφορίας εκείνων που θα τα προστάτευαν και της ανοησίας των ανθρώπων. Τα φράγματα, τα διυλιστήρια και τα «ένδοξα» έργα, που επιφανειακά αποτελούν σύμβολα ανάπτυξης, παρόλα αυτά δε μας έχουν προσφέρει τίποτα, εκτός από τον αφανισμό της πολιτιστικής κληρονομιάς μας και των αρχαίων μνημείων μας (για τα οποία τόσο καμαρώνουμε), καθώς επίσης και τον εκφυλισμό του περιβάλλοντος μας, με την καταστροφή δασών από δρυς και λεύκες, τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και την άχρηστη διατάραξη της αρμονικής ζωής των ιθαγενών και του φυσικού τους περιβάλλοντος. Οι διανοούμενοι και οι «πεφωτισμένοι», που είτε πέθαναν εξόριστοι, μέσα την απαξίωση και τη σιωπή, χωρίς να λάβουν ποτέ αυτά που τους οφείλονται με κάποια εκδήλωση τιμής, ή έπεσαν θύματα ιδεολογικών προκαταλήψεων και απολιθωμένων πολιτικών κάθε πανίσχυρης επίσημης εξουσίας. Τα γράμματα που ποτέ δεν έγραψα, επειδή υπήρξα επιφυλακτική στο να επαναφέρω τις οδυνηρές μνήμες των όσων είχα γίνει μάρτυρας τα χρόνια των φόνων και των διώξεων. Η καρδιά μου δεν θα μπορούσε να εξηγήσει σ’ εκείνα τα αγαπητά πρόσωπα, τα μακρινά, πως ο νόμος στη χώρα αυτή διατάζει το λιθοβολισμό και τη σφαγή της νεολαίας. Όχι, ούτε η καρδιά μπορούσε να το εκφράσει, ούτε το χέρι να το γράψει. Τώρα, στην πίσω όψη των επίσημων γραμματοσήμων που κυκλοφορούν σε απεριόριστα αντίτυπα, καταγράφω τη δική μου ανεπίσημη μνήμη, σε περιορισμένη έκδοση. Εκατό γραμματόσημα μονά, σε δυάδες ή τετράδες, σε δέκα εκδόσεις (μπορεί το μερίδιο αυτής της ανεπίσημης μνήμης να καταλάβει μεγαλύτερη έκταση;), εκτός από ένα μοναδικό γραμματόσημο του εαυτού μου, ανέκδοτο, σε σύνολο 1001 γραμματόσημα, αριθμός ανάλογος με την ιστορία που διηγούμαι, αφού η διήγηση ιστοριών είναι η δουλειά μου, και ας γίνει ότι είναι να γίνει όταν έρθει το πρωί . Καταγράφω ώστε να μην ξεχνώ τι έχει συμβεί σε όλους μας και σε εμένα. Jinoos Taghizadeh  Λήψη βιογραφικού |  Γράμματα που δεν έγραψα ποτέ, 2008-2009 |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
