|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Packer Amilcar Γεννήθηκε το 1974 στο Σαντιάγο στη Χιλή. Ζει και εργάζεται στη Βραζιλία. Πιστεύω πως κάθε ανθρώπινη χειρονομία έχει πολιτική διάσταση. Το ερώτημα είναι πως καθένας από μας θα την αναπτύξει, θα την εκφράσει και θα την ερμηνεύσει. Υπό αυτήν την έννοια, η τέχνη μοιάζει να κατέχει προνομιακή θέση σε ότι αφορά την επεξεργασία σημαντικών πολιτικών ζητημάτων, καθώς στοχεύει να λειτουργήσει τόσο σε συμβολικό όσο και σε καθορισμένο επίπεδο, διαμορφώνοντας όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαμε να τον αντιληφθούμε. Από την αρχή ακόμη της καλλιτεχνικής μου σταδιοδρομίας, η ανησυχίες μου επικεντρώνονται στο πως θα μπορούσε η τέχνη να επηρεάσει τη ζωή του κάθε ατόμου και, παρότι η έρευνα μου δεν βασίζεται άμεσα σε ερωτήματα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ευθέως πολιτικά, πάντοτε εστιάζει σε πολιτικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά ζητήματα. Το μεγαλύτερο μέρος των έργων μου έγκειται σε αυτό που εγώ αποκαλώ δράσεις με προσανατολισμό τη φωτογραφία και το βίντεο, αφού οι ιδιωτικές σκηνές δημοσιοποιούνται μόνο με τη χρήση αυτών των μέσων. Συνεπώς, οι δράσεις που περιγράφονται αποτελούν μόνο τμήμα της διαδικασίας ενός έργου, με σκοπό πάντοτε να παρουσιαστούν ως αποσπάσματα αυτού: εικόνες χωρίς κίνηση, βίντεο ή οπτικές εγκαταστάσεις. Με αυτή την έννοια, η χρήση της φωτογραφίας και του βίντεο συνθέτει εξαρχής τις δράσεις, με τρόπο τέτοιο ώστε οι μαγνητοσκοπήσεις να λειτουργούν όχι ως απλή καταγραφή των γεγονότων, αλλά περισσότερο ως σκόπιμες επιλογές, οντολογικές μετατοπίσεις των αντικειμένων και υποθέσεις επί των δομικών τροποποιήσεων, οι οποίες επιβάλλονται σε κατηγορίες όπως ο χρόνος και ο χώρος. Οι δράσεις βασικά συνίστανται στη δημιουργία ανατρεπτικών καταστάσεων και μετατόπισης της «κανονικής» χρήσης των αντικειμένων, του σώματος μου και των αρχιτεκτονικών χώρων, από αυτό που ορίζει η κοινή λογική. Τα κοινωνικο–ιστορικά πρότυπα συμπεριφοράς, καθώς επίσης και οι έννοιες των λέξεων και οι γνωστικές δομές, έχουν την τάση να λειτουργούν ως δεύτερη φύση για τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Τα ρούχα γίνονται δεύτερο δέρμα, τα έπιπλα και η αρχιτεκτονική προεκτάσεις του σώματος. Αυτές οι δομές όχι μόνο προσδιορίζουν τον τρόπο συμπεριφοράς και αντίληψης του κόσμου, αλλά επιπλέον ανακλούν τις υπέρ-δομές της εξουσίας και της καταπίεσης. Αν, επί παραδείγματι, θεωρούμε πως οι περισσότερες αναφορές χωροταξικού προσανατολισμού έχουν τη δική τους γενεαλογία στο ανθρώπινο σώμα, όπως για παράδειγμα το δεξί και το αριστερό, το πίσω και το μπροστά, και πως αυτές οι αναφορές αντικατοπτρίζονται στη γλώσσα και την κουλτούρα, και πως αυτό επηρεάζει την αντίληψη μας για τον κόσμο και την καθημερινότητα, πολύ πέρα από τον χωροταξικό προσανατολισμό και τη μετατόπιση, θα μπορούσαμε, τουλάχιστον στο Δυτικό κόσμο, να έχουμε συσχετίσει τη δεξιά πλευρά με το σωστό ή την «δόξα» ή την αλήθεια, και την αριστερή πλευρά –τις περισσότερες φορές– με την παρεκτροπή, το λάθος και το κακό. Σε γενικές γραμμές, αυτές οι κοινωνικό-ιστορικές δομές κυριαρχούν πάνω στις φυσικές βιολογικές ανάγκες, τα ένστικτα και τις επιθυμίες, θέτοντας αυστηρά πρότυπα που διέπουν την καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Οι συσχετισμοί και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται στην έρευνά μου αναζητούν να διευρύνουν τη γλώσσα και να αποκαλύψουν δυνατότητες ή εναλλακτικές λύσεις αυθεντικών ή, τουλάχιστον, πιο ευέλικτων τρόπων αντιμετώπισης ζητημάτων ελεύθερης βούλησης, που σχετίζονται με τη γλώσσα και τη συμπεριφορά.  Λήψη βιογραφικού |  Χωρίς Τίτλο, στιγμιότυπο βίντεο #58, 2008 Video #10, 2006 Περιήγηση, 2006 Video #11, 2008 Παύλα, 2008 Video #14, 2006 |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
