|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Μεϊμάρογλου Δέσποινα Οι πρώτες καλλιτεχνικές αναμνήσεις μου χρονολογούνται από την παιδική ηλικία μου στη Αλεξάνδρεια. Ένα απόγευμα του καλοκαιριού ξάπλωσα να κοιμηθώ. Το δωμάτιο ήταν πολύ σκοτεινό. Ξαφνικά μέσα από μία μικρή οπή στο ξύλινο παντζούρι φιλτράρεται το φως προβάλλοντας σκηνές από τον δρόμο. Οι σκηνές προβάλλονταν αντίστροφα στο ταβάνι! Έμοιαζε σαν να καταβαλλόταν προσπάθεια να παγιδευτεί ένα αδιόρατο πνεύμα. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την camera obscura και με οδήγησε αργότερα στην εμμονή μου με την κινητή εικόνα. Στρέφομαι πάντα σε μία camera obscura για μία αποκλειστική ερμηνεία της προσωπικής μου αλήθειας. Η βία στην πολιτική και στην καθημερινή ζωή είναι το θέμα που κυριαρχεί περισσότερο στις σκέψεις μου. Για πολλά χρόνια συγκέντρωνα άρθρα εφημερίδων σχετικά με εγκλήματα και βίαιες πολιτικές πράξεις. Τη χειρονομία αυτή την αποκαλώ «τέχνη του σφετερισμού» και σχετίζεται με έργα που ανασύρουν εικόνες από την Ιστορία της Τέχνης και τη ‘λαϊκή κουλτούρα’ (popular culture) με στόχο να αποτελέσουν τη βάση συζήτησης και περαιτέρω σχολιασμού. Αλλά από την στιγμή που οι εικόνες αυτές φτάνουν στο studio, οι πληροφορίες δεν είναι πλέον επίκαιρες, καθώς η απεικονιζόμενη βία χάνει τη ζωτικότητά της και αναπτύσσεται μία συγκεκριμένη απόσταση από το αντικείμενο. Ορισμένες φορές η εκ νέου ανακάλυψη μίας εικόνας με αναστατώνει βαθύτατα, διότι μου υπενθυμίζει ένα γεγονός που μοιάζει παραδόξως οικείο. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν ανασυνθέτω στον ηλεκτρονικό υπολογιστή την εικόνα που έχω οικειοποιηθεί και της δίνω έναν τίτλο, που προέρχεται συνήθως από θέματα από πρωιμότερες περιόδους της Ιστορίας της Τέχνης, κυρίως από την Αναγέννηση, με στόχο να βοηθήσω τον θεατή να μοιραστεί την εμπειρία μου. Πολύ συχνά δανείζομαι τίτλους από ταινίες του κινηματογράφου που μου έχουν κάνει εντύπωση. Η ψηφιακή επεξεργασία και διαχείριση της εικόνας – είτε αυτή προέρχεται από εικόνες του ημερήσιου τύπου, είτε είναι προσωπικές ψηφιακές φωτογραφίες ή βίντεο – είναι το όπλο που χρησιμοποιώ για να περιορίσω, τρόπος του λέγειν, την πραγματικότητα που με περιβάλλει και για να ανασυνθέσω τη δική μου προσωπική πραγματικότητα, σαρκαστική, δηκτική, αλλά παρόλα αυτά πάντα γεμάτη με τους φόβους και τις επιθυμίες που με διακατέχουν. Στο πέρασμα του χρόνου το συνεχές ενδιαφέρον μου για πολιτικά και κοινωνικά θέματα σχετικά με τη βία συνήθως εξελίσσεται σε βασική πηγή έμπνευσης και έτσι προκύπτει και η ενασχόλησή μου με έργα με ευρύ χρονικό ορίζοντα, και στις περιπτώσεις αυτές πιστεύω ότι ο συγχρονισμός είναι πρωταρχικής σημασίας. Δέσποινα Μεϊμάρογλου  Λήψη βιογραφικού |  Deposition, 1993 Κείμενο στο πάτωμα της εγκατάστασης Μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει, 1994 Μάρτυρας Κατηγορίας, 2009 |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
