|
Καλλιτέχνες Κεντρικό Πρόγραμμα Παράλληλο Πρόγραμμα Workshop Φεστιβάλ Περφόρμανς A-Ζ |
| Αποστολή της Μπιενάλε Πωλητήριο της Μπιενάλε |
| Υπουργείο Πολιτισμού
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα Εκδόσεις Τέχνης |
|
|
|
| Bianchini Samuel What’s more with many? Στην διαδραστική εγκατάσταση What’s more with many? (2001) του Samuel Bianchini ο θεατής περιβάλλεται από οθόνες που υπερχειλίζουν από την επανάληψη της ίδιας εικόνας: ένας όρθιος άνθρωπος χειροκροτά, ένας άλλος καθιστός σηκώνεται υψώνοντας και κουνώντας τη γροθιά του. Οι τυποποιημένες χειρονομίες, που έχουν καθορισμένη ταχύτητα και περατώνονται σύντομα, ενεργοποιούνται από τον θεατή με τον cursor, η αλλαγή θέσης του οποίου μεταδίδει την κίνηση σαν ηλεκτρικό ρεύμα που διαπερνά το ιδιόμορφο αυτό πλήθος και μετά κατασιγάζει. Οι μικροσκοπικές μορφές που αναδύονται από ένα μαύρο φόντο, χωρίς σημείο επαφής μεταξύ των ζευγών, δεν αποσαφηνίζουν το νοηματικό πλαίσιο της παρουσίας τους. Το αποτέλεσμα αντηχεί την ιστορική επιδίωξη κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος, αλλά και πολλών δημοκρατικών, να διαμορφώσουν τη συλλογική συνείδηση ώστε οι άνθρωποι να ενεργούν ανακλαστικά, ως ελεγχόμενος όχλος. Καθώς οι μορφές αντικρίζουν τον θεατή, καθιστώντας τον αποδέκτη ή δυνητικό αίτιο της πράξης τους, καίρια ερωτήματα προβάλλουν: ποιος αθέατος μηχανισμός κουρδίζει το εικονικό αυτό πλήθος ανθρώπων; Πρόκειται για χειρονομία αντίδρασης ή υποταγής; Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στη βιολογική και την ψυχολογική ή κοινωνική κλωνοποίηση; Πέρα από την παιγνιώδη πρώτη εντύπωση το έργο αναδεικνύει το ζήτημα της ατομικής ευθύνης και της αδυναμίας να δρα κανείς πέρα από καθορισμένες μεταβλητές, συνθέτοντας ένα στοχασμό για την τεχνητή συλλογικότητα και τη ρυθμισμένη συμπεριφορά μέσα από πολιτικούς μηχανισμούς και κοινωνικά τυπικά. Ο θεατής όμως, βλέποντας πως όποια διαδρομή κι αν επιλέξει στην οθόνη το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο, συνειδητοποιεί ότι η δική του ελευθερία είναι επίσης προκαθορισμένη. Ακόμη ότι η πράξη του δεν αφήνει κανένα ίχνος, παραμένοντας μια πράξη χωρίς ιστορία ή συνέπειες, όπως εκείνη των μορφών που υποτάσσονται στη βούλησή του, εκτός αν μπορέσει να αποδράσει από τους κανόνες προγραμματισμού σε ένα κόσμο πέρα από την ομοιομορφία και την προβλεψιμότητα. Η εικαστική στρατηγική του Bianchini παραμένει συνεπής σε μια σειρά έργων όπου η σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία εμπλέκει τη φωτογραφία και το βίντεο σε μια αλληλεπίδραση που διερευνά κριτικά και ενθαρρύνει τη συμμετοχή του θεατή στο πεδίο της τέχνης και της κοινωνίας, χωρίς να την αναγορεύει όμως επιπόλαια σε εύκολη ή ανώδυνη διαδικασία. Ηρακλής Παπαϊωάννου  Λήψη βιογραφικού |  Τι τρέχει με τους πολλούς, 2006 |
Χορηγοί - Χορηγοί Επικοινωνίας
